ماندگار

کنار پنجره اتاقم نشسته ام پيشانيم را به گوشه پنجره تکيه داده ام و به ياد آن روزها که اين غم بزرگ وجودم را احاطه نکرده بود حسرت مي خورم

اين روزها که زمين و زمان و آسمان سنگ است من همچون لکه اي سياه در دل اين درياي غم دور افتاده  ام

سالهـــاي عمرم به شتاب گذشته و من اينک چون درختي که بر خزان برگهاي پزمرده خويش مينگرد

آنها را در فغان خود مي بينم خدايـــــــــا موج سنگين گذر زمان را احساس ميکنم 

 روزهاي بيهوده و تکراري که از پي هم مي گذرند... 

بارها به خاک گفته ام زندگيم را فرا گيرد

اما ببين خدا خاک هم مرا نمي بيند

در دل خسته ام چه مي گذرد ؟

با مداد رنگي هايم ياد خوب آمدنت را نقاشي كرده ام و جاده سفيد رفتنت را خط خطي روز تولدم را سياه و روز مرگم را...واژه هايي كه نقش مي بندند بر

روي كاغذ برايم بي رنگند و نفس هايي كه حبس مي شوند درون حنجره ام بي حرف آه ... " دوســـــــــــــــــــــت دارم بميـــــــــــــــــــــــــــــــــــرم " تا ديگر

پذيراي غم و اندوه نباشم شوره زاره سترون مانده قلبم محتاج باران است خدايــــــــــــــــــــــــــابگو باران ببارد ... و باز هق هق گريه اين آهنگ بي كلام و

تكراري اجازه سخن نمي دهد مرا اكنون در اين برهه از زمان كه همه چيز و همه كس سنگي و آهني ست در جستجوي محبتم ! آري در اين آشفته بازار محبت

ساكت و خاموش پي چيزي مي گردم كه سالهـــــــــاست زير خروارها خاك مدفون است تا حال از خود پرسيده اي ؟ سرنوشتم را تا كدامين معبد بي نام خواهي

برد ؟! گناهم چيست ؟ كه اينگونه در اين زندان اســـيرم بـــــــــــــــــار غـــــــــــــم سنگين و طاقت فرساست ياريم كن به خدا شانه هايم درد مي كند ....

خدايااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا... اين چه درديست ؟

نوشته شده توسط ؟ در شنبه هفتم مهر 1386 ساعت 2:52 موضوع | لینک ثابت

در انحناي تنهايي خويش... بين ماندن و رفتن بين بودن و نبودن حس گنگ و نامفهومي با معنايي به وسعت اندوه مرا در بر مي گيرد و بغضي خاموش گلويم را مي فشارد... من روياي ديدنت را در زير غبارهاي مرگبار ديوانه وار حک کرده ام ،و در پشت اين حصاراندوه براي بودن بيهوده مي جنگم  با اينکه ميدانم در زير خاطرات خاک خورده خويش مي پوسم ،اما...

نوشته شده توسط ؟ در شنبه هفتم مهر 1386 ساعت 2:51 موضوع | لینک ثابت

در برابر آيينه ايستادم سر تعظيم فرود آوردم زيرا او بهتر از هر کس حقايق را بر من فاش مي ساخت مي خواستم سنگي بردارم بر صورتش زنم و او را در هم بکوبم که ديگر قادر نباشد اين دل شکسته را به صورت تصويري اين چنين پرچين وچروک نشان دهد... ولي افسوس که دستم حرکت نکرد زيرا او حقيقت بود و من فريفته دروغ و مکر،او صافي باطن داشت و من غرق در گناه ،او حاکم بود و من محکوم ابدي!

گذشته هاي غم آلود مرا به وضوح نشانم ميداد ،خونسردي و بي اعتنايي هاي زمانه را در پيش ديدگان رنجورم چون موجي گذران ميگذرانيد... آهي ازدل پر درد کشيدم تمام تنم مي لرزيد در برابرش زانو زدم با پشت دستانم اشکهايي که بر گونه هايم جاري بود پاک کردم...

چه آرزوها داشتم ولي او چنان آتش بر خرمن اميد و آرزويم زد که جز توده اي خاکسترازآن باقي نمانده حال با ناله اي سوزنده ، با آه هاي دلخراش در ظلمتي ابدي در انتظار دردناک او مي سوزم. چشمان خسته ام از مرور خاطره ها خيس مي شود و در آرامشي جان کاه مي شکند ،قلب شکسته ام در اين انتظار پوچ فريادها مي زند ، اي طبيب بي دل از تو خواهم عذر عمررفته را  زجرهاي ماه و سال و هفته را...

نوشته شده توسط ؟ در شنبه هفتم مهر 1386 ساعت 2:50 موضوع | لینک ثابت

مي دانم  اندوه مرگ تدريجي ام کسي را درهم نخواهد شکست زيرا اين منم، که چنين در آرزوي داشتن تو، درهاي زندگاني را از چهار جهت،از چهار طرف، بر روي خود بسته ام! اين منم که براي رسيدن به اين آرزو دوباره دست به قلم نهادم تا باري از حرفهاي نگفته را خالي و دلي سبک کنم! اين منم که اين چنين خود را در چهار چوبي خيالي و واهي گم کرده ام تا روزي که ميدانم دگر هرگز نمي آيد را ببينم! آري اين من بودم، اين من بودم که هر روز تاب و تب ديدار تو را از ثانيه ها طلب ميکردم و تو ميدانستي، ميدانستي و رفتي!

مي دانستي که دلم تنهاست... ميدانستي...

پس چرا رفتي ؟

در پشت تمامي پنجره هاي بسته شده، وسعت دلتنگي ام را کدامين واژه ها خواهند توانست بيان نمايند دستان کدام شبزده گرد غم را از دلم پاک مي کند ؟

مهربانم تو را به اشکهايم قسم تو را به لحظه لحظه هاي تنهاييم قسم تو را به جواني ام قسم تو را به غريبي ام قسم تو را به بي کسي ام قسم ميدهم...

نگو که واژه ي دوست داشتن برايت بي معناست نگو و خود را مديون اشک و من را لبريز از اي کاش ها نکن...

تو لحظه هايي که براي ديدنت بي قراري مي کردم را نديدي، تو لحظه هاي نياز را در من نابود کردي، در اوج نياز به تو بودم ولي دستانم را نگرفتي، هيچ وقت باورم را باور نکردي، التماسم را نديدي و غرورم را شکستي... اما چــــــــرا ؟؟؟

افسون اين واژه چنان خيمه بر پيکر نحيف و بيمارم زده که گويي کودک بيمار دلم را خواب و عمرم را چون شهابي گذران از پس ابري سياه گذرانيده است...

تنها نشسته ام در ميان انبوهي از درد و با نگاهي زل زده بر در مي نويسم ، نه براي تن... اينجا نبض زمان گير کرده است ، ثانيه ها از حرمت نگاه تو خسته اند ! اين

تنها نشسته ام در ميان انبوهي از درد و با نگاهي زل زده بر در مي نويسم ، نه براي تن... اينجا نبض زمان گير کرده است ، ثانيه ها از حرمت نگاه تو خسته اند ! اينجا تنهايم... بي رحمانه تنهايم ، دستانم را نگه داشته ام در باد تا باد دستانت را از فراسوي آن همه دور و آن همه دورترها برايم ارمغان آورد اما افسوس که آنجا دستاني نيست تا در تمناي دستاني باشد...

خيلي وقت است که براي خودم زندگي نمي کنم ، مي خندم... مي گريم... زيرا زندگي حاکم است و من با برگ بازنده اي محکوم به بازيچه بودنم تا شايد روزي حکم دست من افتد...

آه... زيباي من... خسته ام ، از اين همه خستگي خسته ام ، خوابهايم پر از بيداريست و بيداري هايم پر از ابهام... بغضي به روي دلم دلمه بسته که از حسرت هفت هزار بوسه ي مانده بر لبانم و از حسرت آن همه حرف که بر دلم ماسيده است سنگيني مي کند... دستهايم را به دامان شب وصله مي زنم شايد دلت در اين ويراني به صداي دل ويرانم كمي گوش کند ، حال فرياد ميزنم... فرياد ميزنم رفتنت را... فرياد ميزنم خستگي ام را در اين سيل بي وزني واژه هاي درد...

اينجا خسته ام ، خسته تر از زخمي کهنه که بر پينه ي احساسم زدي... كاش مي شد حسرت نگاه معصومت را براي لحظه اي قاب كنم و بر سر در ديوار دل بکوبم... تا هر زمان ، مستم كند اين تقدس نگاه...

تير برق ها... نمي دانم چرا خاموش اند... انگار كوچه به حالم عزا گرفته است ، نمي دانم... کوچه خاليست و جز صداي پاي باران صدايي نيست ، چترم پر از وصله است ! اينجا تنهايم...

جا تنهايم... بي رحمانه تنهايم ، دستانم را نگه داشته ام در باد تا باد دستانت را از فراسوي آن همه دور و آن همه دورترها برايم ارمغان آورد اما افسوس که آنجا دستاني نيست تا در تمناي دستاني باشد...

خيلي وقت است که براي خودم زندگي نمي کنم ، مي خندم... مي گريم... زيرا زندگي حاکم است و من با برگ بازنده اي محکوم به بازيچه بودنم تا شايد روزي حکم دست من افتد...

اينجا خسته ام ، خسته تر از زخمي کهنه که بر پينه ي احساسم زدي... كاش مي شد حسرت نگاه معصومت را براي لحظه اي قاب كنم و بر سر در ديوار دل بکوبم... تا هر زمان ، مستم كند اين تقدس نگاه...

تير برق ها... نمي دانم چرا خاموش اند... انگار كوچه به حالم زا گرفته است ، نمي دانم... کوچه خاليست و جز صداي پاي باران صدايي نيست ، چترم پر از وصله است ! اينجا تنهايم...

نوشته شده توسط ؟ در شنبه هفتم مهر 1386 ساعت 2:13 موضوع | لینک ثابت

مي گريم
براي دور شدن از خاطره ها
دو ركعت گريستن بر ياد ها
واجب است
تو هم گريه كن
گريه تنها مرهم زخم بي شفاي عشق است
دريغا كه عشق....
خوابي از خوابهاي خاكستر است

ديگر هيچ رد پايي از احساس
بر تن جاده عشق
باقي نمانده است
به تفسير جدايي رسيده ايم
بي باور و خسته
از عشق رنجيده ايم
مي گويند ،
هر كه از وادي عشق گذر كرد
از سنگ ناله شنيد
و از ستاره ،
هق هق گريه

گريه كن
من هم باتو
مي گريم

نوشته شده توسط ؟ در شنبه هفتم مهر 1386 ساعت 2:9 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط ؟ در پنجشنبه پنجم مهر 1386 ساعت 2:51 موضوع | لینک ثابت

چه صدائیست که پیچیده در این جنگل مرگ ؟
چه کسی تیشه بر این شاخه ی افتاده زمین می کوبد؟
این تبر مال تو نیست؟
دستها آن تو نیست ؟
تو چه محکم و چه کاری و چه با عشق و علاقه!
به من شاخه ی افتاده ی خشکیده تبر می کوبی!
آی آرام بزن می شکند عمق سکوت
وای آرام بزن تا نکنم آه تو را!
جمع کن هر چه شکستی دل من
هیزم خوبی شد!
آتشی بردل من زن که ببینی :
عشق هم می سوزد !
خوب هم می سوزد!

نوشته شده توسط ؟ در یکشنبه هفدهم تیر 1386 ساعت 1:43 موضوع | لینک ثابت